Poranek w Beskidzie Niskim ma swój rytm. Mgła wisi nad dolinami, a w powietrzu miesza się zapach mokrego drewna, dymu z pieców i siana. Na zboczu, między jabłoniami, stoi drewniany dom z gontowym dachem, a kawałek dalej – cerkiew z trzema cebulastymi kopułami. Przed cerkwią starsza kobieta w ciemnej chuście i haftowanej koszuli rozmawia z sąsiadem:

– Łem ja tuty żyju od dziecka – mówi miękko, wplatając słowo „łem” w zdanie.
– I ja te – odpowiada mężczyzna z uśmiechem.

To jedno, krótkie „łem” – znaczące „tylko” lub „dopiero” – stało się znakiem rozpoznawczym tej społeczności. I od niego wzięła się ich nazwa – Łemkowie.