Kiedy jesienią mgła spowija pola wokół Rawicza, a dźwięk dzwonów z pobliskiego kościoła niesie się daleko po równinie, można odnieść wrażenie, że czas tu płynie wolniej. W oddali majaczą niskie dachy i ceglane domy.

To kraina Hazaków – ludzi, którzy od wieków żyją ba pograniczu. Ich historia to opowieść o dbaniu o społeczność i przywiązaniu do ziemi, która przez wieki była ich największym skarbem. W końcu sami  wydarli ją lasom i bagnom.